ساقــی بــیـار بــاده کــه مــاه صیــام رفــت

درده قـــدح که مــوسم نــاموس و نـام رفت

وقـــت عزیز رفـــت بــیــا تا قــضا کنــیــم

عـمری که بی حضور صراحی و جام رفت

مـستم کــن آن چــنان که نــدانم ز بـیــخودی

در عرصـــه خیـــال که آمـــد کـــدام رفـــت

بـــر بــوی آن که جـرعه جامــت به ما رسد

در مصـطبه دعـای تو هر صبح و شام رفت

دل را کــه مرده بــود حیـاتـی به جـان رسـید

تا بــویــی از نــسیم می اش در مـشام رفـــت

زاهــــد غــــرور داشـــت سلامــــت نبرد راه

رنــــد از ره نـــیــاز بـــه دارالـســلــام رفــت

نـقـــد دلـــی که بـــود مــــرا صــرف بـاده شد

قــــــلب سیــــاه بود از آن در حـــــرام رفـــت

در تـــــاب توبه چند توان سوخــت همچو عود

مـــی ده که عـــمر در ســـر سودای خام رفت

دیـــــگر مـــــکن نصیحت حافظ که ره یافــت

گمـــگشته ای که بــاده نــابش به کـــام رفـــت